Το δικό μου “χάρτινο”

Η πρώτη φορά που ασχολήθηκα με την ΑΕΚ σοβαρά ήταν τη χρονιά 2002-03 (η χρονιά της Ριζούπολης). Έξι ισοπαλίες στο Τσάμπιονς Λιγκ, πόλεμος στον Μπάγεβιτς, Ψωμιάδης με φουσκωτούς στο σπίτι του Ντέμη και σακούλες με λεφτά στις προπονήσεις, Νοέμβρης / Δεκέμβρης με 5 σερί ήττες που τελείωσαν τη χρονιά εντός συνόρων, 12 σερί νίκες στο δεύτερο γύρο με διπλά σε Τούμπα και Ριζούπολη, υπεροψία με Μάλαγα, μπαλάρα και τερματισμός δύο; Τρεις βαθμούς πίσω;

Ναι, τα θυμάμαι έντονα. Βλέπετε, τα χρόνια εκείνα μια νίκης της ομάδας σου σήμαινε μια καλύτερη Δευτέρα όταν ξεκίναγες με Μαθηματικά Κατεύθυνσης και μετά το πρώτο (μεγάλο) διάλειμμα, Αρχαία. Εσένα ήταν ο νους σου ακόμα στο γκολ στο ντέρμπι… Πώς να μη θυμάμαι τη χρονιά τέλεια; Πώς να μη θυμάμαι την επόμενη χρονιά επίσης, όταν σχεδόν διαλύθηκε η ΑΕΚ, και τερμάτισε οριακά πάνω από το Αιγάλεω εν μέσω αντιδράσεων για το αν έπρεπε να συμμετάσχει καν στο Ουέφα… Αντιδράσεων από το Αιγάλεω, παρακαλώ.

Πέρασαν πολλά χρόνια. Για μένα, για την ΑΕΚ, για την Ελλάδα. Το 2007-08, στο “ζενίθ” της προσπάθειας του Ντέμη, ως πρόεδρος πια, να μας φέρει πίσω στην κορυφή, τη χρονιά του Ριβάλντο και του Αρουαμπαρένα, τη χρονιά της υπόθεσης Βάλνερ και του “χάρτινου”, το πρωτάθλημα το χάσαμε, και ξεκίνησε η παρακμή. Σαν αυτούς τους στρατούς στους Παγκόσμιους Πολέμους που υπερέβαιναν τις γραμμές ανεφοδιασμού τους χωρίς, πάντως, να κατακτήσουν το στόχο. Δεν είχαν ελπίδα, δεν είχε και η ΑΕΚ.

Αλλά ποιός από τους ΑΕΚτζήδες αλήθεια θυμάται το πόσο ΧΑΛΙΑ έπαιζε η ΑΕΚ τότε, ιδιαίτερα τηρουμένων των αναλογιών, ενός συνόλου με Ριβάλντο, Μπλάνκο, Εντίνιο, Λυμπερόπουλο, … Αρουαμπαρένα, ….  Ταμαντανί Ενσαλίβα… που πέρα από το γκολ με τη Μπόλεσλαβ δεν έκανε τίποτα άλλο. Ποιός θυμάται το ότι ο καλύτερος παίκτης της στον πρώτο γύρο ήταν ο Παπασταθόπουλος, που σκόραρε και με τον Άρη στη Θεσσαλονίκη; Ποιός θυμάται το παιχνίδι με τον Ηρακλή στο ΟΑΚΑ, όπου έχασες τα άχαστα, μαζί και τους πρώτους σου βαθμούς; Όταν φάνηκε το ότι ήσουν ακόμα μικρή ομάδα, γιατί οι μικρές ομάδες χάνουν ευκαιρίες, ενώ οι μεγάλες κερδίζουν όταν είναι χειρότερες;

Ποιός θυμάται μια φάση από το εντός έδρας παιχνίδι με τη Βιγιαρεάλ, με το σκορ είτε στο 0-0 είτε στο 0-1, πρώτο ημίχρονο, στην οποία ο τερματοφύλακας (Μορέτο;) δίνει με τα χέρια στον Τόζερ, αυτό το “μαγυάρικο άτι”, για τον οποίο μας είχαν πρήξει τα ούμπαλα οι δημοσιογράφοι; Μια φάση στην οποία ο Τόζερ κινείται προς τα μπρος με τη μπάλα, και σε κάποια φάση ένας Ισπανός (μάλλον επιθετικός, half field pressing των αδιάφορων Ισπανών γαρ) κινείται για να του πάρει τη μπάλα, και εκείνος αντί να δώσει πάσα πλάγια, ή τουλάχιστον να επιχειρήσει τρίπλα, ΑΠΛΑ ΣΚΟΥΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟ ΤΗΣ ΒΙΓΙΑΡΕΑΛ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΧΑΣΕ;

Με εκείνη τη φάση κάτι μέσα μου “έσπασε”. Η ομάδα ήδη είχε δώσει τραγικά στοιχεία μην όντας καν ανταγωνιστική κόντρα στη Σεβίλλη, στα προκριματικά (απλά ανταγωνιστική, δε μπορούσε ποτέ καμία Ελληνική ομάδα να κοντράρει εκείνη τη Σεβίλλη), και κερδίζοντας αυχενικά στο πρωτάθλημα. Στη δε ρεβανς των προκριματικών του Ουέφα κόντρα στην Σάλτσμπουργκ, με τον πλαστικό χλοοτάπητα, μάλλον τυχερά φύγαμε με μόνο 1-0, καλά να ήταν το 3-0 του πρώτου. Και μόλις είδα εκείνη τη φάση, πραγματικά κάτι μέσα μου “έσπασε”, και πήρα διαζύγιο από την ΑΕΚ.

Μετά από ένα χρόνο (για την ΑΕΚ, Δώνης, Σκόκο, αρχή παρακμής) πήρα διαζύγιο και από την Ελλάδα. Τρεις μέρες μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου πήγα να διαμαρτυρηθώ στο Κέντρο με πολλούς συμφοιτητές μου. Η πορεία γρήγορα χαβαλεδιάστηκε, με καμένα αυτοκίνητα πέρα δώθε στις εισόδους των Εξαρχείων, σπασμένες βιτρίνες, βεβηλωμένες τράπεζες και εκκλησίες. Για να μπορέσουμε να αναπνεύσουμε, κάτσαμε στα Προπύλαια τα οποία είναι ελαφρώς υψωμένα σε σχέση με την Πανεπιστημίου.

Ένα διαμέρισμα στην Κοραή καιγόταν. Δε θα μου έκανε εντύπωση καμία αν ήταν κάποιο φροντιστήριο με παιδιά μέσα: υπήρχαν πολλά στην περιοχή και Δευτέρα βράδυ είναι ώρα λειτουργίας για τα φροντιστήρια. Φτάνει ένα πυροσβεστικό από την πλευρά της Ομόνοιας, και ένας κουκουλοφόρος βγαίνει στην Πανεπιστημίου, δείχνει την παλάμη του για να κάνει τον οδηγό να σταματήσει. Ο οδηγός σταματάει. Σε στυλ Grand Theft Auto, ο κουκουλοφόρος τον βγάζει έξω από το πυροσβεστικό και πετάει μολότωφ μέσα.

Πάντα ήθελα να κάνω το κάτι παραπάνω στη ζωή μου όσον αφορά Ακαδημαϊκά / Μαθηματικά (λόξα μου, γούστο μου, καπέλο μου), αλλά οποιοαδήποτε προοπτική με είχε να κάνω Μάστερ ή Διδακτορικό στη Θεσσαλονίκη, στο ΕΜΠ ή στα Χανιά χάθηκε εκείνη τη στιγμή. Η Ελλάδα, εκείνη τη στιγμή τελείωσε για μένα.

Ταυτόχρονα, η ΑΕΚ ακολουθούσε την αναπόφευκτη κατρακύλα της προς τον υποβιβασμό. Μια αστεία ομάδα που δεν άξιζε το 12-13 να μείνει στην κατηγορία. Και καλώς έπεσε, καθώς το να έχεις Κατίδηδες στην 11άδα δε σε κάνει ελκυστική ομάδα για μένα. Ο κυνισμός μου και για την ΑΕΚ και για την Ελλάδα εξελίχθηκε σε φιλοσοφία, φιλοσοφία την οποία ασπάζομαι ακόμα και σήμερα.

Η 2η Απρίλη του 18 είναι μια ιδιαίτερη όμως μέρα. Χθες η ΑΕΚ κέρδισε τον Παναθηναϊκό 3-0 σε στυλ μεγάλης ομάδας: μεγάλη απόκρουση του τερματοφύλακα όταν σε παίζουν για την πλάκα, και γκολάρα από το πουθενά. Το ότι δώθηκαν δύο κίτρινες κάρτες σε παίχτη του Παναθηναϊκού (Ινσούα; Ρε, οι Παναθηναϊκοί βρίζατε το Μπασινά, και τώρα έχετε Ινσούα;) στο πρώτο ημίχρονο σε κανένα άλλο πρωτάθλημα δε θα θεωρείτο “έλλειψη σεβασμού”. Έκανες μαρκαρίσματα για κίτρινη; Πάρε 2 και φεύγε αγόρι μου. Εκεί εστιάζουν οι ελάχιστοι “άλλοι” σήμερα, και όχι π.χ στο ότι ο Βράνιες έκανε φράγμα μέσα στην περιοχή όταν το σκορ ήταν στο 1-0 (οπότε πιστεύω ότι θα έπρεπε να δωθεί έμμεσο) και χέρι μέσα στην περιοχή ενώ το σκορ ήταν 2-0 (πέναλτι-μαρς). Ο Βράνιες, ο οποίος κατά τα άλλα είναι το καλύτερο σέντερ μπακ της χρονιάς για πλάκα.

Η ΑΕΚ είναι φέτος η καλύτερη ομάδα στο πρωτάθλημα. Ο ΠΑΟΚ είναι 8 πίσω από την ΑΕΚ αλλά 9 πίσω από τον τίτλο. Οπότε η ΑΕΚ, με 4 παιχνίδια να απομένουν, με Πλατανιά, Λεβαδειακό, Κέρκυρα και Απόλλωνα Σμύρνης, στην παλιά γειτονιά, εκεί που έζησα τα φοιτητικά μου χρόνια και εκεί που ακόμα μένει ο πατέρας μου, πρέπει να πάρει 4 βαθμούς. Ούτε η μικρή ΑΕΚ που έχουμε συνηθίσει τα πολλά τελευταία χρόνια μπορεί να το χάσει αυτό το πρωτάθλημα.

Ένα πρωτάθλημα το οποίο όλοι σωστά αναφέρουν ως  γελοιοδέστατο, από το ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός και έπειτα, όμως. Καθώς μέχρι τότε ήταν “το καλύτερο των πολλών τελευταίων ετών” και “με ανταγωνιστικό ΠΑΟΚ, Ολυμπιακό που δεν το καθαρίζει από το Νοέμβριο” κτλ. Καθώς για πλάκα ξεχνάμε. Ένα πρωτάθλημα στο οποίο όσο ήταν υποφερτό, πάλι η ΑΕΚ ήταν η καλύτερη ομάδα. Ένα πρωτάθλημα το οποίο η ΑΕΚ το αξίζει.

Για μένα η ΑΕΚ ήταν πάντοτε ανώτερη από την Ελλάδα. Τα πολλά τελευταία χρόνια είμαι έξω, και δε νομίζω ότι θα γυρίσω σύντομα. Δεν έχω ευκαιρίες να μιλήσω Ελληνικά. Το να φωνάζω “ΓΚΟΛ” και “ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ” σε μια τηλεόραση στην οποία προβάλλω παράνομο στριμ της πλάκας που βρίσκω στο Reddit είναι οι μόνες μου ευκαιρίες, πέρα από κάποιους ελάχιστους Έλληνες φίλους στην περιοχή. Έχω χαθεί με την Ελλάδα, μέρα με τη μέρα μου φαίνεται όλο και περισσότερο σαν ξένη χώρα.

Αλλά αυτή η κιτρινόμαυρη φανέλα μου προξενεί ακόμα ρίγος, χαρά, λύπη. Πιο πολλή λύπη, έχουμε συνηθίσει στις κατραπακιές, αυτές που προξενούσε η παράγκα και αυτές που προξενούσε η ανικανότητα της ομάδας για πολλά χρόνια. Ακόμα και σήμερα με κάνει να σκέφτομαι τα Μικρασιατικά εδάφη, το 1921 που, 100 χρόνια αφού ξεκινήσαμε να πάρουμε την Πελοπόννησο, χάσαμε για πάντα το Αϊβαλί, τη Νίκαια, την Προύσα, τη Σμύρνη, την Κωνσταντινούπολη. Σε εποχές τέτοιες, σκέψεις σαν αυτές λέγονται σκέψεις ακροδεξιές. Δε μπορώ να πείσω τον αναγνώστη περί του ότι είναι διαφορετικό το να είσαι Τραμπ / Μιχαλολιάκος / Πετέν και το να εύχεσαι τα πράγματα να ήταν διαφορετικά, ώστε τώρα η χώρα σου να είχε διπλάσιο μέγεθος, να είχε το Βόσπορο, να είχε τις πρώτες ύλες, τα λεφτά, την υποδομή για να μην είναι εκ των φτωχών συγγενών της Ευρώπης σήμερα. Για να μην έχει υπάρξει απαραίτητη ανάγκη να φύγουν όλα τα νεαρά παιδιά έξω, για να γλιτώσουν από τους βλαχογκιαούρηδες που διοικούν αυτή τη χώρα.

ΑΕΚ > Ελλάδα. Είναι ακόμα μικρή ομάδα και θέλει μεγάλη απογοήτευση και ρίσκο για να ξαναγίνει μεγάλη. Δεν το πήρες με Τσάρτα και Νικολαΐδη, αλλά το παίρνεις με Λιβάγια και Αραούχο. Παίκτες ανύπαρκτους που απλά “κόλλησαν” και πήραν το πρωτάθλημα. Ένα πρωτάθλημα το οποίο είναι της πλάκας και μάλλον θα συνεχίσει να είναι της πλάκας. Αλλά για μένα μικρή σημασία έχει: γιατί κάπου στο θυμικό μου υπάρχει ακόμα ο μικρόκοσμος της Κουντουριώτου και της Βεΐκου, του σχολείου μου, του φροντιστηρίου μου, του πιο δύσκολου ξυπνήματος της ζωής μου την επομένη του Γκρασχόπερς – ΑΕΚ 1 – 0 (συντρίμ τιμ, 2003-04).

Το δικό μου “χάρτινο” είναι ένα πρωτάθλημα που η ΑΕΚ έχασε γιατί έπαιζε χάλια. Δέκα χρόνια μετά το χάρτινο και με έναν υποβιβασμό ενδιάμεσα, παίρνει στα ίσα το πρωτάθλημα με Μάνταλο και Γιόχανσον τραυματίες όλο το χρόνο, αήττητη στο Γιουρόπα και με απίστευτη εμφάνιση στο Κίεβο. Τι άλλο να θέλει κανείς;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s